Bestsellery
Wizerunek ciała w anoreksji i bulimi psychicznej

Anna Brytek-Matera, Adriana Rybicka-Klimczyk

Bestseller
33.90 PLN
Uzależnienie komputerowe Diagnoza, rozpowszechnianie, terapia

Andrzej Augustynek

Nowość
Bestseller
33.90 PLN
Rodzina alkoholowa z uzależnionym w leczeniu

Andrzej Margasiński

Nowość
Bestseller
36.90 PLN
Odurzeni. Historia narkotyków 1500-2000

Richard Davenport-Hines

Bestseller
57.90 PLN
Seks, narkotyki i czekolada

Paul Martin

Nowość
Bestseller
37.90 PLN
Szukaj
ok
Ostatnio na forum
  1. Proszę o wypełnienie...
    ala.01010  | 18.04.2014 20:54
  2. anfetamina ...
    jajo67  | 18.04.2014 11:37
  3. Fake hash (Am 2201)
    Str  | 16.04.2014 15:58
  4. Amfa
    johny1976  | 16.04.2014 04:35
  5. wielka prośba
    ann122  | 15.04.2014 23:52
  6. wielka prośba
    ann122  | 15.04.2014 23:50
  7. GBL24.pl BASF...
    gbl24  | 15.04.2014 23:18
  8. Ave Sława i tak dalej... m/
    corpse_kvlt  | 15.04.2014 18:29
blogi statystyki
Już 153 osób założyło u nas bloga.
Napisaliście 270 notek
i komentarzy

Nie masz jeszcze swojego pamiętnika? Załóż go już teraz za darmo!

Leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych

Ocena pacjenta, u którego zdiagnozowano zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD - Obsessive-Compulsive Disorder) powinna zawierać opis jego typu, nasilenia jego objawów oraz czasu ich trwania. Powinien też uwzględniać próbę ustalenia czasu pojawienia się tych zaburzeń, a także ich etiologię (która może być psychogenna, związana ze zmianami w określonych strukturach ośrodkowego ukłau nerwowego, bakteryjno-autoimmunologiczna lub genetyczna). Skuteczność leczenia zależy też od ustalenia i ewentualnego reagowania, jeśli jednocześnie występują u pacjenta inne zaburzenia psychiczne, komplikujące przebieg OCD. Najcześciej są to: inne zaburzenia lękowe, zaburzenia depresyjne, nadużywanie lub uzależnienie od substancji psychoaktywnych, zaburzenia afektywne dwubiegunowe czy też zaburzenia osobowości. Ocena stanu pacjenta powinna tez zawierać informacje, w jakim stopniu objawy zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych zaburzają jego funkcjonowanie i powodują cierpienie.
 

 

 


Im młodszy jest pacjent, mniej nasilone objawy i bardziej prawdopodobna etiologia psychogenna jego choroby, tym częściej rozpoczyna się leczenie od psychoterapii, głównie behawioralno- poznawczej. Niekiedy w początkowej fazie leczenia stosuje się także terapię rodzinną, a dopiero gdy takie działania nie przynoszą rezultatów, rozpatruje się zastosowanie farmakoterapii.
 

 



W przypadku pacjentów, u których istnieją dane wskazujące przede wszystkim na biologiczne uwarunkowania zaburzeń lub jego objawy są poważnie nasilone i w istotnym stopniu zaburzają ich funkcjonowanie, stosuje się inne modele terapii.
 

 

 


OCD jest trudnym do leczenia zaburzeniem lękowym, a u wielu pacjentów nie uzyskuje się zadawalających efektów długoterminowych, nawet pomimo stosowania adekwatnej farmakoterapii.
 

 




Do typowych metod leczenia OCD należą:

 

 




1.  Psychoedukacja

 

 

 



Pacjent otrzymuje szczegółowe informacje o swej chorobie (uwzględniające liczbę chorych na świecie, przyczy zaburzania, przebieg terapii itd). Zapewnia się go, że rozmowa o obsesjach i kompulsjach nie powoduje nasilenia ich objawów. Psychoedukacja zmniejsza poczucie izolacji pacjenta, obawy dotyczące zmian w ośrodkowym układzie nerwowym, a także obawy związane z gwałtowną realizacją natrętnych agresywnych myśli.

 

 

 


2. Terapia behawioralno-poznawcza

 

 

 



Udowodniono, ze jest to najskuteczniejsza forma psychoterapii pacjentów z OCD, u części z nich zmniejsza nasilenie objawów od 20 do 60%. Efekty terapii behawioralno-poznawczej są analogiczne jak podczas stosowania farmakoterapii, zależą też od rodzaju współistniejących zaburzeń. W celu zwiększania długoterminowych efektów leczenia zazwyczaj stosuje się ją w połączeniu z farmakoterapią.

 

 


Ten rodzaj leczenia ma na celu doprowadzenie pacjenta do modyfikacji jego zachowania poprzez zastosowanie czynników wpływających na uczenie się (wzmocnień pozytywnych i negatywnych). Może to być osiągane poprzez:

 

 


- systematyczną desensytyzację, związaną ze stopniową ekspozycją w rzeczywistości lub w wyobraźni na bodźce lękotwórcze, połączoną często z metodami relaksacyjnymi
- modelowanie, czyli demonstrowanie właściwych zachowań
- warunkowanie sprawcze, w którym modyfikacja zachowania opiera się na procesie łączenia zachowania z konsekwencjami
- wzmacnianie pożądanego zachowania

 

 



Celem terapii behawioralno-poznawczej jest modyfikacja przekonań i schematów poznawczych leżących u podłoża myśli automatycznych.

 

 



W leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych często używa się też różnych technik redukujących poziom lęku, takich jak relaksacja czy ćwiczenia oddechowe, jednak ich skuteczność nie jest znana.

 

 

 


3. Farmakoterapia

 

 



Najprawdopodobniej patofizjologia OCD związana jest przede wszystkim ze zmianami w czynności układu serotoninergicznego, dlatego w leczeniu cięższych przypadków zaburzenia stosuje się leki należące do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny.

 

 



Stosuje się w tym celu klomipraminę, fluoksetynę, fluwoksaminę i sertralinę - leki, które mają podobną skuteczność, jednak są różnie tolerowane przez poszczególnych pacjentów. Dlatego też możliwe jest nie uzyskanie poprawy podczas kuracji jednym z nich orazpozytywna odpowiedź na leczenie innym lekiem spośród wymienionych z tej grupy.

 

 




Najkrótszym okresem potrzebnym do oceny skuteczności stosowanego leku i stwierdzenia, czy leczenie powinno być kontynuowane przez następne miesiące jest czas 8-12 tygodni. Obecnie zaleca się stosowanie farmakoterapii minimum przez 3-6 miesięcy, w przypadku poważnego OCD minimum przez 1-2 lata, a w przypadku pacjentów, którzy uzyskali remisję lub poprawę - nawet dłużej. Z kolei jeśli zmniejszenie dawek leku lub jego odstawienie powoduje zaostrzenie lub nawrót objawów choroby, wówczas rozważasię stosowanie farmakoterapii aż do końca życia pacjenta

 

 



Korzystne wyniki stosowania farmakoterapii w leczeniu OCD występują u 40-60% pacjentów, niezależnie od ich wieku, a brak odpowiedzi terapeutycznej na jeden lek nie wyklucza możliwości poprawy podczas leczenia drugim lub nawet trzecim z kolei.

 

 

 


Część pacjentów jest oporna na farmakoterapię, stwierdza się to w przypadkach, gdy nie pojawiają się pożądane efekty leczenia kilkoma odpowiednio dobranymi lekami, stosowanymi przez odpowiednio długi czas.

Copyright © 2008-2010 Narkotyki.pl Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kliknij tutaj aby skontaktować się z administratorem.
Autoagresja