Komentarz autora:



„Samozagłada jest wpisana w nałóg. Jestem udręczona wódą i prochami. By z tym skończyć, trzeba jedynie pokochać stan trzeźwości i zaistnieć inaczej. Nie wiem jeszcze, w jakiej postaci, z jakimi myślami czy poglądami na życie. Ale nigdy się tego nie dowiem, dopóki nie spróbuję”.



"Dziesięć lat temu żyłam w topieli. Teraz, kiedy zrozumiałam, że być może sięgam kresu, zaczęłam się ratować. Mój organizm się zestarzał i powrót z zaświatów stawał się trudniejszy."



Wiersz ze wstępu:



rano budzę się z kacem życia

pragnę odejść

znam kilku potencjalnych samobójców

to nic Panie Boże

mawiam

przecież bywa i tak

że nas ratują

kiedy śnimy o miłości

która nie może się spełnić

i wtedy powoli chlejemy wódę ćpamy wieszamy się

tak zwyczajnie na rurach w łazience

a później nas odcinają jak pępowinę

i już modlić się do Boga którego zabrakło

jak życia jak wódy czy narkotyku

nie chcę pani Alicjo być psychopatyczna

ale nie mam już wyboru

schizo to też życie

a jutro od nowa się uchleję codziennością

i obudzę się z kacem życia

amen



Komentarz wydawcy:



Kolejna książka Barbary Rosiek, w której autorka przedstawia trudną drogę wychodzenia z nałogu alkoholowego. Stanowi przestrogę dla wszystkich, którzy nie wiedzą, czym może stać się przysłowiowy - kieliszek. "Kiedyś pijałam gin z tonikiem, później koniak z coca-colą, teraz spiryt z sokiem pomarańczowym.”

Data wyd.: 2007

Wydawca: Mawia Druk

Ilość stron: 160